داستان لری زیر در ابتدا توسط آقای ابراهیم خدایی درسایت لور (نشریه مردم لر )

 منتشر گردید و بنده با توجه به ویژگیهایی که ضمن خواندن داستا ن به آن پی خواهید

برد. آنرا به لری جنوبی(کهیلویه و بویر احمد و ممسنی و مناطق لر نشین جنوب کشور)

خـُرزو صاب قـَله و نورعلی

اَفتو وَ طـَهره یومه ی بی ، نورعلی بـَهسَکون جـِی واکسی

 وَ شونیش بی . وَ پـِنجـِره سِیل قـَله که ، کیچَـشو ری وَری

 قـَله بی ، نورعلی هر صُب گـَه اَفتو نَ وَری قـَله ایدِی .

نورعلی دونس که اَفتو و مِن قـَله ایدرا ، ولی دِیش  وَش ایخـَندِس ، اِیگـُت اَفتو وَ قـَله گـَفتـَره. نورعلی مجاب آ نِـیبـِی ایگـُت قـَله مَهلی گـَفتـره ، دِیش ایگـُت رِوُی همیشه قـَـلـَنَ نِشونـَه کو تا گـُم آ نـَبـِی ….     دِ یشَ م یه چـَپه ی پـــِـیل خـُردی نها و مِن جیبـِش...

ادامه ی این داستان لری را با زدن بر ادامه ی مطلب ببینید....

براستی که در پس هر ضرب المثل و زبانزدی رازی و سخنی و گاه گوشه ای

 از تاریخ مربوط به آن قوم نهفته است . گاه آنچه ما به زبان می آوریم و آن را

تنها به عنوان کلید میانبری برای انتقال مفاهین  و الفاظی طویل و مفصل ¸

 در قالب جمله ای ساده یا تک بیتی یا عبارتی به کار می گیریم ¸چنان محتوا

و مضامین بکر و بدیعی دارند که بسیاری از سخنوران ومتکلمان خاص آن زبان

از آن بی اطلاع اند .

 ادامه را با زدن ادامه ی مطلب ببینید....